SpaceX, Starship'in uzaya çıkabildiğini kanıtlamak için üç yıldan fazla zaman harcadı. 28 Eylül'de orada kalabildiğini kanıtlamaya girişti.

Aracın 14. testi olan 14. Uçuş için Texas'taki Starbase rampasından en erken 15.15'te (ET 8.15) kalkış hedeflendi; pencere 16.30'da kapanıyordu. Hedef, önceki tüm uçuşlardan nitelik olarak farklı: dümdüz yukarı çıkıp dümdüz inen bir yörünge altı yay yerine - SpaceX bunlara bilinçli olarak pasif güvenli yörüngeler diyor - araç, Dünya'nın eğrisi boyunca düşmeye devam edecek kadar yana ve hızlı, saatte yaklaşık 28.000 kilometre hızla uçacaktı.

Plan, gezegenin çevresinde altı tur, yaklaşık 10 saatlik bir görev, Uluslararası Uzay İstasyonu'nun altında kalan yaklaşık 270 kilometre irtifa ve 26 Starlink V3 uydusunun ilk operasyonel konuşlandırmasını öngörüyordu. Üç uydu, aracı ve ısı kalkanını izleyecek kameralar taşıyor. Eve dönmek için Starship'in yörüngeden çıkmak üzere yeniden ateşleme yapması, atmosfere girip Şili'nin batısındaki Pasifik'e inmesi gerekiyor. Uçuş kontrolörleri, araç sağlıklı görünmezse yörünge ateşlemesini atlayıp Hint Okyanusu'na inmeyi seçebilecekti.

33 Raptor motoru ve yaklaşık 4.500 ton itkiyle çalışan 122 metrelik yığın, NASA'nın Artemis ay iniş mimarisinin ve Elon Musk'ın Mars hedeflerinin merkezinde. Yörüngeye çıkmak hızlı yeniden kullanımın da ön koşulu: havada kalamayan bir araç, yakıt ikmali yapılıp yeniden uçmak için geri dönemez.

Teknik risk uzun süreli dayanıklılıkta toplanıyor. Bir saatlik sıçramayı atlatan sistemler şimdi on saatlik ısı döngülerine dayanmak zorunda; ısı kalkanı ise programın daha önce zorlandığı aynı acımasız yeniden girişle yüzleşecek. Şirket ayrıca bir test uçuşunun ortasında ilk kez 26 canlı uyduyu yönetmek durumunda.

Sonuç ne olursa olsun, bu deneme Starship'in yan gösteri olarak test edildiği dönemin sonunu işaret ediyor. Sıradaki aşama faydalı yükler, uydular ve sözleşmeler - ve NASA için hâlâ kanıtlanması gereken bir iniş aracı.

Kaynaklar