M.C. Escher, hayatını imkânsız görünen ve teorem gibi davranan resimler çizerek geçirdi. Quanta Magazine'in yeni yazısı, bu görsellerin nasıl çalıştığına ve matematikçilerin neden sürekli olarak onlara döndüğüne bakıyor.

Çalışmanın çekirdeği, düzinin düzenli bölünmesi. Escher, Alhambra'nın mozaiklerini inceledi ve kendine daha zorlu versiyonu koydu: yalnızca geometrik şekiller değil, boşluksuz ve üst üste binmeden birbirine geçen kertenkeleler, kuşlar ve balıklar. Sonuç, onun hiçbir ders almadan ulaştığı, simetri grupları ve yörünge yapısı üzerine pratik bir sezgi.

Hiperbolik geometride bunu ileri taşıdı. Circle Limit baskılarında, matematikçi H.S.M. Coxeter ile yazışmaları sayesinde öğrendiği Poincaré diskinin eğrileri boyunca giderek küçülen figürler yerleştirdi. Bu baskılar, eserlerinin çoğunu hiçbir zaman denklem olarak görmeyecek kişiler için euklidi olmayan bir uzayın görsel karşılığına dönüştü.

Diğer görseller bu ilişkiyi tersine çevirir: Penrose'un üçgeni ünlü olmadan önce Escher'in çizdiği imkânsız nesneler, tribarlar ve imkânsız küpler, yerel tutarlılık ve küresel çelişkiye dayanır. Drawing Hands ve Print Gallery gibi baskılar, çizimin kendisini kendi konusu yapar; sonraki matematikçiler ve bilgisayar bilimciler bunu öz referans olarak tanıyacaktır.

Yazının ilerleyen çizgisi budur: Escher, kendisine öğretilen matematiği resmetmiyordu; gözle, formalizmin daha sonra vardığı yapıları buluyordu. Bu resimler kalıcıdır çünkü çift iş görürler: duvarda popüler sanat, tahtada diyagram.