Yeşil hidrojenin bir su sorunu var. Suyu yenilenebilir elektrikle ayrıştırmak yakıta giden en temiz yoldur, ancak süreç için en uygun olan bol güneşli, rüzgârlı yerlerin çoğunda zaten kıt olan bir kaynağı tüketir. Physics World'ün aktardığı, hidrojen, elektrik ve tatlı suyu birlikte üreten bir reaktör, bu çatışmayı yönetmek yerine çözme girişimidir.
Çıktılar tek bir sistem olarak görüldüğünde üçünü birleştirmenin mantığı açıktır. Tuzdan arındırma enerji ister; elektroliz arıtılmış su ister; her iki süreç de genellikle atmosfere atılan ısı yayar. Bunları birleştiren bir tasarım elektriğinin bir kısmını tuzdan arındırmaya ayırabilir, elde edilen saf suyu elektrolizöre verebilir ve atık ısıyı geri kazanarak en çok fayda gören aşamanın toplam verimini yükseltebilir. Aksi hâlde aynı baskı altındaki su kaynağından beslenen üç ayrı tesis, hem tüketen hem üreten tek bir tesise dönüşür.
Bol güneş, rüzgâr ve deniz suyu ama az yağışı olan bölgeler için cazibe açıktır. Alternatif — içme suyunu ithal eden ya da onunla rekabet eden büyük elektrolizör çiftlikleri — şimdiden itiraz çekmiştir; suyu yakıt üretiminin kayıp kalemi yerine ortak ürün olarak veren bir reaktör yerel hesabı değiştirir. Tatlı su, böyle sistemleri barındıracak birçok topluluk için ayrıca daha acil değerli çıktıdır.
Engeller zarif çok çıktılı tasarımların olağan engelleridir. Her ek aşama bileşen, malzeme ve arıza modu ekler; kâğıt üzerinde verimli görünen ısıl entegrasyon gerçek dünyada düşük sıcaklıklı ısıya ve ek ekipmanın maliyetine yenilir. Aktarılan sistemin rakamlarının laboratuvar dışında geçerli olup olmadığı, hangi ölçekte gösterildiği ve ayrı olgun tesislerle nasıl karşılaştırıldığı burada mevcut açıklamayla netleşmiyor.
Yine de yön öğretici. Temiz hidrojen düşüncesinin ilk kuşağı suyu bedava bir girdi saydı. Dağıtım büyüdükçe su, tasarımların hesap vermesi gereken bir kısıt hâline geldi. Başlıca özelliği suyu geri vermesi olan bir reaktör, bu hesabın nasıl değiştiğinin işaretidir.
