Japonya'nın H3 roketi, 10 Ağustos 2026'da en önemli konfigürasyonuyla uçuşa döndü ve Michibiki 7 navigasyon uydusunu başarıyla fırlattı — Aralık ayında yaşanan başarısızlığın ardından H3-22S sürümünün ilk uçuşu.
Roket, geçen bir tayfunun neden olduğu birkaç günlük gecikmenin ardından Tanegashima Uzay Merkezi'nden 23:23 UTC'de havalandı. Bu, H3'ün ilk gece fırlatılışıydı. Kalkıştan yaklaşık 29 dakika sonra üst kademe, 4,9 tonluk uyduyu planlanan transfer yörüngesine yerleştirdi.
Michibiki 7, Japonya'nın genişletilmiş Yarı Zenit Uydu Sistemi'nin (QZSS) dördüncü ve son yeni uydusu. Bu bölgesel navigasyon takımyıldızı, Asya-Pasifik'te GPS'i güçlendirmek için tasarlandı. Yedi uydunun tamamı devredeyken — jeostatik ve eğik jeosenkron yörüngelerin bir karışımı — Japonya üzerinde her an en az dört uydu görünür oluyor; böylece ülke, diğer navigasyon sistemlerinin sinyallerine bağımlı olmadan konum belirleyebiliyor.
Bu fırlatma, aslında daha önce tamamlanması planlanan bir genişletmeyi bitiriyor. Aralık 2025'te, yük kaplamasının ayrılması sırasındaki şoklar hem uyduya (Michibiki 5) hem de yük adaptörüne zarar vererek üst kademenin sıvı hidrojen yakıt sisteminde basınç kaybına yol açmış ve fırlatma başarısız olmuştu; Michibiki 5 kaybedilmişti. H3, Haziran 2026'da farklı bir konfigürasyonla (üç motorlu H3-30S) uçuşa dönmüş ve birkaç küçük uydu taşımıştı.
Yetkililer H3'ü Japonya'nın uzay programının ana taşıyıcısı olarak görüyor. Temmuz'daki Spacetide konferansında hükümet yetkilileri, 2030'ların başında Japonya'dan yılda 30 fırlatma hedefi koydu — bu yıl Japonya'dan yapılan üç fırlatmaya kıyasla büyük bir sıçrama. H3'ü üreten Mitsubishi Heavy Industries ve JAXA, roketin üretim hızını yılda altıdan sekiz fırlatmaya çıkarmayı görüşüyor.
Sırada H3 için Kasım'da planlanan JAXA'nın MMX (Mars Ay Keşfi) görevi var: Mars'ın uydularına gidip Phobos'tan Dünya'ya dönmek üzere örnek toplamayı deneyecek. İkinci bir HTV-X kargo görevinin de bu yıl H3 ile uçması öngörülüyor.
