Wii bugün 20 yaşına giriyor. Daha önce hiç GameCube görmemiş odalara hareket kontrolünü getiren küçük beyaz Nintendo konsolu, 19 Kasım 2006'da ABD'de satışa çıktı ve o güne kadarki en pahalı konsol nesli haline gelen dönemde PlayStation 3 ile Xbox 360'ı toplamda geride bıraktı.
Bu, kimsenin beklediği bir plan değildi. Sony ve Microsoft HD grafiklere ve giderek büyüyen bütçelere doğru ilerlerken Nintendo, mütevazı bir donanım, ivme ölçerli ucuz bir kumanda ve kutuda Wii Sports ile çıktı. Teklif basitti: hiç kimse kılavuz okumadan tenis oynayabilir; dedeler, çalışanlar ve oyunu bırakmış bir kuşak da bunu doğruladı.
Strateji — sonradan "mavi okyanus" olarak adlandırıldı — bir şablon oldu: spesifikasyon değil, oyunla kazan. Aynı zamanda karışık bir miras bıraktı: hareket kontrolü modası birkaç yıl içinde söndü, ama bir konsolun fiziksel, sosyal bir nesne olabileceği fikri Nintendo'dan tam olarak çıkmadı — Wii Fit'ten Switch'in sökülebilir Joy-Con'larına kadar.
Yirmi yıl sonra Wii'nin asıl dersi hareket kontrolünden çok şuna benziyor: hor görülen bir kitleye, oyuncak gibi hissiren bir donanımla hitap etmek, raftaki en hızlı makineyi geçer.




