Elon Musk, kendisi hakkındaki belgesel için röportaj vermeyi reddetti. Yönetmen Alex Gibney de onu zaten kamusal olan malzemeden inşa etti.
Gibney'nin ekibi film için Musk'ın simüle edilmiş bir versiyonunu kurdu: yıllara yayılan görüntülerden gerçek alıntılar, yanında bronz tenli, keskin hatlı, deri ceketli bir avatar. WIRED World Fair'deki bir etkinlikte, birçok kongre yarışı henüz sonuçlanmamışken Gibney bunu, Musk filmde konuşsun ama Musk cevap vermesin diye buldukları tek yol olarak anlattı.
Musk filmi "çarptırma" olarak nitelendirdi. Eylülde avukatı Alex Spiro, Gibney'nin şirketi Jigsaw Productions'a gönderdiği mektupla gösterim öncesi hakaret davası açmakla tehdit etti. ABD sinema haklarını elinde tutan Bleecker Street, festival eleştirileri güçlü gelince vizyon tarihini bir hafta öne çekti. 6 Kasım'dan itibaren film yalnızca kiralama veya satın alma yoluyla izlenebilecek.
Nasıl tanıtıldığı — daha doğrusu tanıtılmadığı — da dikkat çekici. The Hollywood Reporter'a göre YouTube, TikTok ve Meta başlangıçta fragmanı reklam olarak yayınlamayı reddetti; X'te hiç reklam verilmedi.
Bu, filmi hukuki olduğu kadar teknik bir emsal hâline de getiriyor. Röportaj vermeyen bir özneyi arşiv görüntüleri ve üretilmiş bir performansla yeniden kurmak, tam olarak platformların etiketleme kurallarıyla sınırlamaya çalıştığı yetenek. Onlarca yıllık arşivi olan bir tanınmış kişi söz konusu olduğunda bu, aldatmadan çok zanaat gibi okunuyor — ama bununla deepfake denilen şey arasındaki çizgiyi teknoloji değil, bağlam ve rıza çiziyor.
İçerikte Gibney daha dar bir sorunun peşinde. Film, ABD kurumlarının Musk'ın şirketleri hakkında yürüttüğü çok sayıda soruşturmayı izliyor ve bunların onun Donald Trump ile diğer Cumhuriyetçilere desteğini kısmen motive ettiğini savunuyor. Musk bu seçim döneminde Cumhuriyetçi siyasi gruplara 474 milyon dolardan fazla bağış yaptı; bunun en az 158 milyon doları Ken Paxton'ı destekleyen super PAC'lere gitti. Paxton senato yarışını James Talarico'ya kaybetti; Gina Hinojosa vali seçildi — Texas'ta eyalet çapında bir seçim kazanan ilk Demokratlar, otuz yılı aşkın sürede.
"Artık o kadar olağanüstü bir parası var ki, bir seçime 500 milyon dolar harcamak onun için hiçbir şey ifade etmiyor," dedi Gibney. Ancak bu paranın büyük kısmı şirketlerinin hisselerine bağlı. "Soru şu: ya o hisse düşmeye başlarsa?"
Demokrat bir çoğunluğun gerçekten soruşturma açıp açmayacağı belirsiz. Gibney'nin kendi sorusu daha keskin: Bağışlara bağımlı bir siyasi sistem, paranın gücünü görmezden gelmeyi becerebilir mi?
Teknoloji dünyası için çıkarım siyasetten daha rahatsız edici. Saygın bir yönetmenin orada olmayan bir milyarderin ağzına söz vermesini sağlayan araç, herkesin elindeki araçla aynı — aradaki fark sadece basın kartı.
