Piyasanın andığı sayı AARP'den geliyor: 2025'te tahminen 63 milyon Amerikalı, tıbbi bir rahatsızlığı ya da engeli olan bir yetişkine veya çocuğa bakıyordu ve haftada ortalama 27 saate kadar zaman harcıyordu. Asıl önemli bilgi bu saatlerin içinde — randevular arasında, mutfaklarda, telefonda — üretiliyor; onu toplayan bir sistemin içinde değil.
Uygulamalar tam bu boşluğa nişan alıyor ve giderek bunu bir asistanla yapıyor. 2015'te kurulan Caring Village, bakım sorularını yanıtlasın diye "Julia"yı sunuyor. 2024'te kurulan Citizen Health, altı ay önce "Ari"yi çıkardı: beta aşamasında bir asistan; semptom güncellemelerini kısa mesajla alıyor, tıbbi kayıtlara, hasta portallarına ve Google Takvim'e erişiyor, aileyi randevulara hazırlıyor. Şimdilik yalnızca nadir hastalıklar için. 2022'den beri ayda 6 dolara çalışan Mejo, bir kişinin tıbbi geçmişini doktorlarla ve terapistlerle paylaşılacak tek sayfaya indiriyor — elle doldurularak. Oğlunun bakımını eşine devretmek için bir babanın geliştirdiği Briggzy hâlâ testte ve 2027'de çıkmayı hedefliyor. 2013'ten beri piyasada olan Medisafe dozları izliyor, etkileşimleri işaretliyor ve bir doz kaçırıldığında bakıcıya haber veriyor.
Fayda gerçek. Risk de öyle. Harvard Hukuk Fakültesi'nde sağlık hukuku ve biyoetik üzerine çalışan I. Glenn Cohen, bu ürünlerin çoğunun tıbbi cihaz olmadığını, dolayısıyla FDA'nın incelemediğini söylüyor: güvenlik ve etkinlik şirketin beyanına kalıyor. Üstelik insanların yazdığı sağlık bilgileri genellikle HIPAA kapsamında korunmuyor, çünkü bilgi kapsamdaki bir kuruluştan değil, evden geliyor. Kullanıcının güvenebileceği şey çoğu zaman yalnızca sözleşme vaadi — ve o vaatler şirketi büyük ölçüde sorumluluktan kurtaracak biçimde yazılıyor. Cohen, çoğu gizlilik tartışmasının atladığı bir ayrıntıyı ekliyor: Veriler yalnızca bakım verilen kişiyi değil, ebeveynleri ve diğer bakıcıları da tanımlayabiliyor.
İkinci engel daha sıradan, bu yüzden düzeltmesi daha zor: Kimse kaydı güncel tutmuyor. Yıllardır bakıcılara eğitim veren Denise M. Brown, pek çok uygulamanın gelip gittiğini gördü; çünkü bakımı sürdürmek iştir. Bakım planları, programlar ve görevler yüklenmeli, ama doktor, evde bakım hemşiresi, terapist ya da hastane taburcu planlamacısı girip bir şey eklemez. Yük, zaten kapasitesinin sınırında olan kişiye döner.
Bu ürün dalgasının dürüst teşhisi şu: Darboğaz model değil; veri girişi ve birlikte çalışabilirlik. Klinikler ve muayenehaneler bu sistemlere yazmadığı sürece, bir yapay zekâ asistanı en çok kişinin kendi tükenmişliğinin bürokrasisini otomatikleştirir.
National Council on Aging'den Nicole Howell bunu piyasanın ötesine taşıyan bir dille söylüyor: Cevap tek bir aileden ya da tek bir bakıcıdan gelmeyecek. Devlet, işverenler ve zor kısmı yüksek sesle söyleyen aileler gerekiyor. O zamana kadar 63 milyon insan için uygulama sohbetin yerini almıyor — sadece listeyi tutuyor.
