Venüs çıplak gözle soluk sarı görünür; morötesi ışıkta ise üst kükürt asidi bulutlarında koyu ve açık lekeler uzanır. Astronomlar bu desenleri yaklaşık bir yüzyıldır izliyor; nedeni olan madde — "bilinmeyen soğurucu" — hiç tanımlanamadı.
Astrobiology dergisinde yayımlanan yeni bir çalışma da maddenin adını koymuyor, ama nasıl olması gerektiğine dair somut sayılar veriyor. Uluslararası bir ekip, Venüs gözlemlerini bir ışınımsal transfer modeliyle birleştirdi. Model, güneş ışığının bulut damlacıkları ve atmosfer gazları tarafından nasıl tekrar tekrar saçıldığını ve soğurulduğunu hesaplıyor; sonuç, laboratuvar spektroskopisinde kullanılan bir büyüklüğe — bulut damlacıklarının içindeki sıvının soğurma katsayısına — dönüştürülüyor.
365-455 nanometre aralığında model, sıvının 375 nm'de yaklaşık 1.278 cm⁻¹ onluk soğurma katsayısına sahip olması gerektiğini gösteriyor. Bu zorlu bir koşul: ışığı soğuran madde ya son derece verimli olmalı, ya çok yüksek derişimde bulunmalı, ya da her ikisi.
Makalenin kurgusu alışılmadık. Baş yazar Jan Spacek (Foundation for Applied Molecular Evolution), Venüs'ün bulut materyali bir küvette toplanıp sıvı olarak spektrometreye konulsaydı nasıl görüneceğini soruyor. Benzetme sigara dumanı: mikron altı parçacıklar ışığı çok iyi saçtığı için beyaz görünür; oysa aynı parçacıklar bir şişede toplandığında yoğun, koyu, katran benzeri bir süspansiyon oluşur. Venüs'ün bulut parçacıkları da benzer boyutta; dolayısıyla uzaktan soluk görünen bulutlar, yoğunlaştırıldığında şaşırtıcı derecede koyu bir sıvı barındırıyor olabilir.
Soğurucu, porfirin benzeri pigmentler kadar verimli karbon temelli bir molekülse — makale bu bileşikleri biyolojiye dair bir iddia olarak değil, soğurma gücü için referans olarak kullanıyor — gereken derişim litre başına yaklaşık 10 gram olur. Soğurma eğrisinin biçimi de ek bir ipucu veriyor: derişik sülfürik asitteki basit organikler genelde geniş bantta soğuran ve kahverengi ya da siyah görünen "katran benzeri" karışımlar oluşturur; bu, Venüs için 365-455 nm arasında çıkarılan keskin düşüşle uyuşmuyor.
Yazarlar, çalışmanın ne soğurucuyu tanımladığını ne de Venüs bulutlarında yaşam bulunduğunu gösterdiğini açıkça belirtiyor. Sonuç, alanı daraltıyor ve organik ya da inorganik her adayın karşılaması gereken sayısal hedefler koyuyor: soğurma verimliliği, derişim, atmosferdeki dağılım ve gözlenen parçacık boyutu aralığıyla uyum. Bu kısıtlar artık laboratuvarda ve zamanla doğrudan atmosferin içinde sınanabilir: Morning Star Missions girişimi, bulut parçacıklarında organik moleküllere bağlı floresansı arayacak bir Otofloresans Nefelometre'yi Rocket Lab'ın Venüs görevi için geliştiriyor.
