İnternet sinyali yaymak için fırlatılan uydular beklenmedik ikinci bir iş üstleniyor: gezegenin en görünmez atmosfer katmanı için binlerce hareketli sensör gibi çalışmak.
Kyoto Üniversitesi'nden bir ekip, yaklaşık 1.200 Starlink uydusunun yörünge kayıtlarını kullanarak termosferin — yaklaşık 100 ile 1.000 kilometre arasındaki ince, elektriksel olarak nötr atmosfer kabuğunun — ilk tomografik haritasını çıkardı. 30 Temmuz'da Earth, Planets and Space dergisinde yayımlanan çalışma, yaklaşık 482 kilometre yükseklikteki hava yoğunluğunun bölgeden bölgeye nasıl değiştiğini gösteriyor.
İşin sırrı sürtünmede. Boş görünen alçak Dünya yörüngesinde bile uydular sürekli olarak seyrek gaz moleküllerine çarpar ve bu da onları yavaş yavaş enerjiden ve irtifadan eder. Güneş parlamaları veya jeomanyetik fırtınalar üst atmosferi ısıtıp genişlettiğinde bu sürtünme artar, tahmin edilen yörüngeleri kaydırır ve çarpışma önlemeyi zorlaştırır.
Önceki uzay aracı ölçümlerinin çoğu tek bir uydunun izlediği yolu takip ediyordu — bir manzarayı tek bir yoldan öğrenmeye benzer. Kyoto araştırmacıları ise tüm Starlink takımyıldızını bir sensör ağı olarak ele aldı; her uydunun küçük yörünge kaybını herkese açık efemeris verilerinden hesapladı ve ölçümleri tıbbi görüntülemede kullanılan tomografi tekniğiyle birleştirdi. Böylece enlem ve boylam boyunca yoğunluğun iki boyutlu haritası ortaya çıktı.
Yeniden yapılandırma, Avrupa Uzay Ajansı'nın SWARM uydularından alınan bağımsız yoğunluk ölçümleriyle büyük ölçüde örtüştü. Mamoru Yamamoto liderliğindeki ekip, gelecek sürümlerin termosfer yoğunluğunu neredeyse gerçek zamanlı izleyebileceğini, uzay havası tahminlerini keskinleştirebileceğini, yeniden giriş tahminlerini iyileştirebileceğini ve güneş fırtınalarında operatörlerin enkazdan kaçınmasına yardımcı olabileceğini söylüyor.
Yamamoto: "Bu, uzay bilimi ile uzay mühendisliği arasında multidisipliner bir çalışma. Her iki araştırma alanındaki makaleleri okurken, iki alandaki araştırmacılar arasında daha derin bir diyaloğun gerekli olduğunu fark ettik."
