Snap, Robert Downey Jr.'a "Iron Man işini" yaptırmak için para ödüyor — The Verge'ın anlatımı böyle ve bu ifade kulağa geldiğinden daha isabetli. On yıl boyunca ekranlı gözlüklerin kolektif hafızadaki en ikna edici tasvirini sunmuş oyuncu, şimdi ekranlı gözlük satmak için para alıyor.
Bu bir kadro tesadüfü değil, bir teşhis. Ekranlı gözlüklerin bir referans sorunu var: insanların aklındaki en net imge kurgu. Bir hatırayla yarışan ürün her karşılaştırmayı kaybeder — büyülü görünen ve hiçbir maliyeti olmayan bir HUD'a karşı, çünkü o render edilmiş.
Yine de neden işe yarayabilir
Erken donanımın sorunu özellik değil, demo sorunudur. İnsanlar, kendisi için bir cümle kuramadıkları cihazı satın almaz. Cümle yoksa ödünç alınır: kategorinin vücut bulmuş hali olan bir yüz, bir açılış konuşmasının otuz dakikada kurduğu çerçeveyi üç saniyede verir.
Snap için bu bilinçli bir kayma. Spectacles birkaç döngü geride kaldı ve her biri özelliklere yaslandı — görüş açısı, ağırlık, pil, fiyat. Bu kampanya ise kültürel bir senaryoya yaslanıyor. Doğru katman da bu: gözlük, satın aldığınız bir ekran değil, başkaları bakarken taktığınız bir şeydir. Kabul edilirlik teknik değil, toplumsal bir sorundur.
Ödünç alınmış hikâyenin bedeli
Bir borcun faizi olur. Iron Man çağrışımını çağırmak, gözlüğün yapmadığı şeyleri yapacağı beklentisini de çağırır. Satıştaki hiçbir tüketici cihazı yüzleri tanıyan, şema yansıtan ve dünyayı gerçek zamanlı analiz eden bir HUD sunmuyor. Ödünç alınmış vaat ile raftaki nesne arasındaki boşluk, artırılmış gerçeklik beklentilerinin on yıldır öldüğü yer.
Bir de sahiplik meselesi var. Karakter Snap'in değil. Başkasının karakteri üzerine kurulu bir kampanya, yenilenmesi gereken bir lisansa ve markasını her an yeniden konumlandırabilecek bir stüdyoya bağlı yaşar.
Ve en rahatsız edici okuma: bir kategori kendisinin kurgusal versiyonunu oynayacak bir oyuncuya ihtiyaç duyuyorsa, henüz kendi hikâyesi yoktur. Olgun platformlar bunu gerektirmez. Kimse bir telefonun ne işe yaradığını açıklamak zorunda kalmadı.
Neye bakmalı
Kampanyanın gözlüğü sıkıcı işlerde mi — yol tarifi, çeviri, çalışırken serbest eller — yoksa sinematik işlerde mi gösterdiği. Bir ürün ile bir vaat arasındaki fark bu. Alıcıyı mı yoksa geliştiriciyi mi harekete geçirdiği; bir platform stratejisi için daha dürüst başarı ikincisi olurdu. Ve rakiplerin taktiği kopyalayıp kopyalamayacağı. Meta hacme ve gözlük markalarına, Google asistanа yatırım yaptı. Herkes sinema satın almaya başlarsa, sektör teknolojinin kendi çekim gücü olmadığını kabul ediyor demektir.
