Wired'ın haberine göre Fransa, protestoların nasıl örgütlendiği ve yayıldığı konusunda sosyal medya platformlarıyla acil toplantılar düzenledi. Bu, Paris'i yeniden Avrupa'nın "çevrimiçi konuşmayı kim yönetir" tartışmasının merkezine koyuyor.
Örüntü tanıdık. Fransız sokakları dolduğunda hükümetin ilk refleksi platformları çağırıp işbirliği istemek oluyor: şiddete teşvik eden içeriğin daha hızlı kaldırılması, arkasındaki hesapların daha iyi tespiti ve bir hukuki talebin hızında değil bir protestonun hızında çalışan bir kanal. Dijital Hizmetler Yasası sayesinde Avrupa hükümetleri 2023'teki olaylar sırasında olduğundan daha fazla resmî kaldıraca sahip; o dönemde kaldırma talepleri şirketlerin uyumu ile kamuoyu önünde şikâyeti arasında karışık karşılıklar buluyordu.
Zorluk her seferinde aynı. Protesto yasaldır. Protestoyu duyurmak yasaldır. Polis müdahalesini görüntülemek yasaldır. Bir ayaklanma sırasında yayılan şeylerin büyük kısmı bu çizginin doğru tarafındadır; çizgiyi aşan içerik — teşvik, koordineli şiddet, hedef gösterme — ise platformların hızlı bulmakta kötü, yan hasar vermeden bulmakta daha da kötü olduğu küçük bir bölümdür. Acil toplantılar bu ayrımı "daha fazla moderasyon" talebine sıkıştırmaya eğilimlidir; şirketler de bunun görünür kısmına uymaya.
Operasyonel sorunun altında kurumsal bir soru var. Özel şirketlerden kamu düzeninin korunmasına yardım istemek kısa vadede ucuz, uzun vadede pahalı: mahkemelere ve yasama organlarına ait bir yargıyı ürün ekiplerine ve güvenlik-moderasyon kuyruklarına devrediyor — aceleyle, siyasi baskı altında, adı anılmaya değer bir itiraz mekanizması olmadan.
Toplantıların gerçekte ne ürettiğine bakın. Ortak bir açıklama gürültüdür. Kolluk kuvveti talepleri için yayımlanmış bir protokol, kaç talep alındığı ve kaçının reddedildiğine dair bir şeffaflık raporu ya da yargı denetimi eklenmiş bir yasa değişikliği sinyal olurdu.
