Amerika Birleşik Devletleri'nde yeni bir arabaya en ucuz giriş yolu on yıldır pahalanıyor. Ortalama işlem fiyatları 40.000 doların epey üzerinde, 30.000 dolar altı segment birkaç küçük sedanla sınırlı ve neredeyse kimse gerçekten ucuz bir elektrikli araç satmıyor. Slate bu boşluğun gerçek olduğuna oynuyor.
Ars Technica, 25.000 dolarlık elektrikli kamyoneti üretime yaklaşırken şirketin ilk showroom'unu ziyaret etti. Diğerlerinin yanı sıra Jeff Bezos'un desteklediği Slate, iddiasını bilinçli olarak küçük ve bilinçli olarak temel bir araca yatırmış durumda: gösterge panelinin yerinde ekran olan beş kişilik bir aile aracı değil, kompakt iki kişilik bir pikap.
Showroom açmak, küçük bir olay ama büyük bir anlam. Konsept arabalar ve rezervasyon sayfaları görece az maliyetlidir; perakende alanı, anahtar teslim etmek üzere eğitilmiş personel ve servis düzenlemeleri gerçek para ve belirli bir tarih gerektirir. Vitrin açan bir girişim, aracın müşterilerin içine oturabileceği kadar üretime yakın olduğunu söylüyordur.
Strateji piyasanın gidişatına ters. Üreticiler yıllardır küçük ve ucuz arabaların ABD'de kötü bir iş olduğu sonucuna vardı — marjlar ince, kredi alabilen alıcı genelde bir üste geçiyor ve bir bayi ile servis ağının sabit maliyetleri araç fiyatıyla birlikte küçülmüyor. Elektrikli araçlar hesabı daha da zorlaştırıyor: batarya paketi en pahalı tek bileşen ve küçük, ucuz bir paket maliyet tarafında hata payı bırakmıyor.
Slate'in karşı argümanı çıkarma üzerine. Daha az koltuk, daha az ekran, daha az motor, daha küçük paket, daha basit bir malzeme listesi. Araç üretmesi yeterince ucuza geliyorsa, bir lüks markanın elektrifikasyon programını sübvanse edecek kadar pahalı olması gerekmez. Bu, orijinal seri üretim küçük arabaları işe yaratan mantığın farklı bir güç aktarma organına uygulanmış hâli.
Riskler her genç otomobil şirketi için tanıdık ve küçük değiller. Üretim rampası, iddialı fiyat hedeflerinin genelde öldüğü yerdir: yeni bir hattan çıkan ilk birimler, etiket fiyatının varsaydığından çok daha pahalıya gelir ve her gecikme ayı, gelirsiz geçen bir sabit maliyet ayıdır. Sonra servis var — üç saat yol gidemeyecek alıcılara satılan 25.000 dolarlık bir kamyonet, bayie bağlı olmayan bir bakım planına ihtiyaç duyar.
Üretime yaklaşmak, sevkiyatla aynı şey değil; showroom ziyaretleri de teslimat değil. Slate'in şu ana kadar gösterdiği, fiyat noktasının yatırımcılar ve basın tarafından bir vitrin açmayı hak edecek kadar ciddiye alındığı. Soyulmuş bir elektrikli pikabın o fiyata üretilip, o fiyata satılıp kârlı biçimde servis edilip edilemeyeceğini önümüzdeki on sekiz ay söyleyecek — ve cevap tek bir girişimin çok ötesinde önemli, çünkü elektrikli araç pazarının ucuz ucunun bir iş mi yoksa bir pazarlama iddiası mı olduğunu belirliyor.
