Yeni yayınlanan bir makale, özel anahtarın çarpanlarına ayırma adımını gerekli kılmadan RSA dijital imzaları sahte çıkaran klasik bir matematiksel saldırıyı ortaya koydu — bu bulgu kriptoografi toplumunda yankılar uyandırdı.

RSA şifrelemesi, büyük sayıların asal bileşenlerine ayrılma zorluğuna dayanır. Her RSA güvencesindeki sistemin güvenliği, uzun süredir özel anahtar olmadan bir imzanın sahte çıkarılmasının modülü çarpanlarına ayırmayı gerektireceği varsayımına dayanıyordu — bu da yeterince büyük anahtarlar için hesaplanamaz bir görevdir.

Yeni saldırı bu varsayımı tamamen于cirar. Anahtarı çarpanlarına ayırmaya çalışmak yerine, RSA şemasındaki cebirsel yapıdan yararlanarak rastgele mesajlar için geçerli imzalar üretir. Araştırmacilar, tekniği standart RSA uygulamalarına karşı test ettiler ve özel anahtara erişim olmadan çalışabileceğini gösterdiler.

Kriptoograflar artık gerçek dünya etkilerini değerlendirmek için çabalıyor. Saldırının hesaplama karmaşıklığının boyutu, şu anda Practical uygulanabilirliğini daha küçük anahtar boyutlarıyla sınırlıyor olsa da, teorik atılım RSA'nın uzun vadeli viability konusundaki tartışmayı yeniden alevlendirdi — özellikle de kriptoografi toplumunun zaten kuantum sonrası algoritmalara geçiş yapması nedeniyle.

Bulgu, özellikle NIST kuantum sonrası kriptoografi standardizasyon sürecinin devam etmesi ve zaten ızgara tabanlı alternatiflerin benimsenmesi nedeniyle oldukça zamanlamalıdır. Bir zamanlar temel olarak görülen RSA'nın güvenlik modeli, şimdi iyi bilinen kuantum tehdidinin ötesinde ek bir inceleme boyununa maruz kalmaktadır.