heise'nin haberine göre DLR'nin WiValdi araştırma rüzgâr santrali üçüncü bir türbinle genişletiliyor; bu, üretim için değil ölçüm için kurulmuş bir tesise kapasite ekliyor.
Ayrım tam da burada. Ticari rüzgâr santralleri verim için optimize edilir; bu da rüzgâr araştırmasının ihtiyaç duyduğu yoğun enstrümantasyona ve uzun ölçüm kampanyalarına pek yer bırakmaz. Araştırma parkları, giriş akışının, türbin izlerinin, yüklerin ve makineler arası etkileşimin gerçek atmosfer koşullarında ölçülebilmesi için var — mühendislerin daha büyük rotorlar ve daha yüksek kuleler tasarlarken güvendikleri simülasyon modellerini doğrulamak için kullanılan veriler bunlardır.
Üçüncü makine, sahanın inceleyebileceği şeyi artırıyor. İz etkileri doğası gereği çok türbinli bir problemdir: bir rotorun bıraktığı yavaşlamış, türbülanslı havanın komşularının performansını ve yüklerini nasıl yeniden şekillendirdiği, rüzgâr santrali tasarımındaki en büyük belirsizlik kaynaklarından biridir ve kontrollü bir diziden saha verisi olmadan iyi modellenmesi zordur.
Bu çalışma, saha başına üretimi artırmak, türbin ömrünü uzatmak ve maliyet varsayımlarının doğruluğunu savunmak zorunda olan bir Alman ve Avrupa rüzgâr sektörünü besliyor. Daha iyi doğrulanmış modeller daha ucuz çelik, daha güvenli yer seçimi kararları ve denizde daha az pahalı sürpriz anlamına gelir.
Araştırmanın değeri yavaş birikir ve nadiren manşet olur; bir test sahasındaki üçüncü türbinin bir satırı hak etmesinin nedeni de tam olarak bu: bir sonraki türbin neslinin üzerine kurulduğu gösterişsiz altyapı.
