New York Times on yıldır insanları, adı belli insanların denenmiş tekniklerle yazdığı tarifler için para ödemeye ikna etmeye çalışıyor. Bu hafta, bir modelin o tarifleri yeniden yazmasına izin veren bir özelliği kullanıma açtı — ve parayı ödeyen kitle bunu fark etti.
NYT Cooking'in yeni aracı mevcut tariflere değişiklik uyguluyor; en öne çıkan kullanım malzeme ikamesi: elinizde ıspanak var, tarif pazı istiyor, asistan yemeğin nasıl değişeceğini söylüyor — prensipte ıspanağın daha hızlı solduğunu ve daha sonra eklenmesi gerektiğini de. Özellik tüm Cooking abonelerine iOS uygulamasında açık; ileride genişletilecek. Daha önce hacmi ağırlığa çeviren ve porsiyonları ölçekleyen yapay zekâ özellikleri gelmişti.
Kıdemli editör ve köşe yazarı Genevieve Ko duyurusunda itirazları önceden karşıladı: "veri merkezlerinin etkisi", "yapay zekâ şirketlerinde güç yoğunlaşması" ve "yapay zekânın kontrolden çıkma riski"ni adıyla anıp, aracın "yemek pişirmenin dokunsal fiziksel hazzına" hizmet ettiğini ve masaya "çok gerçek, çok insani bir yaratı" getirdiğini savundu. Ekibin, "sohbet robotunun yanıtlarını mutfak uzmanı olarak bizim vereceğimiz yanıtlara yaklaştırmak için sayısız örneği saatler boyunca değerlendirdiğini" ve "editörlükte gösterdiğimiz titizliğin aynısını, Times standartlarına dayanarak" uyguladığını yazdı.
Karşılık bulmadı. Nieman Lab'den Joshua Benton duyurunun altındaki 171 yorumu toplayıp duygu analizi yaptı: yaklaşık yüzde 77 olumsuz, yüzde 14 olumlu, geri kalanı karışık. Tekrarlayan şikâyetler şunlardı: bu iş için yapay zekâya hiç gerek yok; yapay zekânın enerji tüketimi reddetmek için bir neden; aboneler yılda 390 doları insan emeği için ödüyor; ve üretilen ikameler aşçının kendi muhakemesinden kötü olacak.
New Jersey'den Susan şöyle yazdı: "İnternet yapay zekâ yemek içeriğiyle dolu. Ben size ödüyorum çünkü benimkinin insanlar tarafından yapılmasını tercih ediyorum." Los Angeles'tan Ian: "Bu karar hedefi o kadar geniş bir farkla kaçırıyor ki şaşırtıcı" — ve açıklamanın da aynı ölçüde şaşırtıcı olduğunu ekledi. Pittsburgh'dan Bill daha sertti: "Bunu kimse istemiyor; yemek pişirmeye de zarar, NYT'ye de." California'dan Naomi ise bunu bir kayıp olarak çerçeveledi: "Yapay zekânın gerçekten sevdiğim tek çevrimiçi kaynağa girmiş olmasına üzülüyorum."
Onlarca kişi kapatma düğmesi istedi. Ko'nun yanıtı: "Hayır, şu an değil; ancak bu özelliği kullanmak tamamen isteğe bağlı." Sinirin yoğunlaştığı yer tam olarak bu ayrım: çağırmanın isteğe bağlı olması ile kapatılabilir olması aynı şey değil. Parasını ödediğiniz bir ürünün arayüzünde duran isteğe bağlı bir araç, yine de o üründe bir değişikliktir.
Azınlık ise somut örnekler verdi. Kansas City'den Anne Wagner, "Yeni yapay zekâ özelliğini seviyorum çünkü tarifleri hızla (ve şimdiye kadar) doğru biçimde glutensiz hale çeviriyor" dedi. San Francisco'dan Andy ise "Ben stres atmak için yemek yapmıyorum. Akşam yemeğini masaya koymak için yapıyorum" diye yazdı.
İki taraf da aynı tasarım sorusunu tarif ediyor. Salı akşamı altıda diyet kısıtı olan bir okuyucu için ikame motoru neredeyse tıbbi bir kolaylık. Yemek yapmayı zanaat olarak gören okuyucu içinse denenmiş bir tarifi yeniden yazan asistan, para ödediği uzmanlığı bir tercihe indirgiyor.
Times geri adım atmıyor. Kanıtlara bakılırsa okuyucusu da. Öğretici olan, abonelerin yapay zekâdan hoşlanmaması değil — birçok tüketici yapay zekâ lansmanı homurdanma topluyor. Öğretici olan, bunun aboneliğin sattığı tam vaade denk gelmesi: adı olan birinin mutfağında denenmiş insan yazarlığı. Ücretli ürünlerine yapay zekâ ekleyen medya şirketleri bu duygu sayılarına yakından bakmalı. Envanter güven. O yeniden üretilmiyor.
