Yeni nesil kilo verme ilaçları obezite tedavisini dönüştürdü, ancak yıllardır bilim insanlarını şaşırtan bir soru vardı: Mounjaro ve Zepbound gibi ilaçlar GIPR adlı bir reseptörü aktive ederken, MariTide gibi diğerleri onu bloke ediyor — yine de her iki yaklaşım da kilo kaybı sağlayabiliyor. Aynı hedefe zıt etkiler nasıl aynı sonucu verebilir?

Cambridge Üniversitesi Metabolik Bilim Enstitüsü'ndeki araştırmacılar, cevabın coğrafyada yattığını söylüyor. Nature Metabolism'de yayınlanan çalışmaları, sonucun beynin hangi bölgesinin etkilendiğine bağlı olduğunu gösteriyor.

Ekip, genetik olarak değiştirilmiş fareler kullanarak GIPR'yi farklı beyin bölgelerinden seçici şekilde çıkardı. GIPR agonistlerinin — reseptörü aktive eden ilaçların — öncelikle beyin sapı üzerinden çalıştığını buldular. Oradaki reseptörü aktive etmek iştahı azalttı ve daha düşük vücut ağırlığı sağladı.

GIPR antagonistleri ise farklı bir yol izliyor. Hipotalamus üzerinden çalışıyorlar; burada GIPR, beynin vücudun tok olduğunu bildiren sinyallere ne kadar güçlü yanıt verdiğini sınırlayan bir 'fren' gibi işlev görüyor. Reseptörü bloke etmek bu freni serbest bırakıyor ve tokluk sinyallerinin etkisini artırıyor.

'Bu ilaçların hangi beyin devrelerine yanıt verdiğini ve nasıl yanıt verdiğini anlamak, daha az yan etkiyle daha fazla kilo kaybı sağlayan daha iyi ilaçlar tasarlamamıza yardımcı olabilir' dedi çalışmanın ilk yazarı Dr. Jo Lewis.

Ekip ayrıca GIPR'yi bloke etmenin amilin reseptörünü hedefleyen yeni nesil ilaçları güçlendirebileceğine dair kanıt buldu. Bu, GIPR antagonistlerinin gelecekte birden fazla obezite tedavisi sınıfını güçlendirebileceği anlamına geliyor. Bulgular, GIPR antagonizmi ile GLP-1 agonizmini birleştiren faz 3 adayı MariTide'ın neden etkili göründüğünü de açıklıyor.

'Çalışmamız ayrıca beynin obezite tedavisinin merkezinde olduğu fikrini güçlendiriyor. Obezite ilaçları yalnızca bağırsak veya pankreas üzerinde etki etmiyor' dedi Lewis. Araştırma, Tıbbi Araştırma Konseyi ve Wellcome tarafından finanse edildi.

Kaynaklar