Yılanlar uzun, bacaksız gövdelerini tek bir yaşam alanına borçlu olmayabilir. Brezilya'dan yeni tanımlanan Tametara mirim adlı fosil, yaklaşık 80 milyon yıl önce erken dönem yılanlarının çoktan yer altı, karasal ve deniz ortamlarına yayıldığını gösteriyor — oyucu yaşamın mı yoksa yüzücü yaşamın mı önce geldiğine dair uzun süredir süren tartışmayı da noktalıyor.

İyi korunmuş bir iskeletten tanımlanan Geç Kretase yılanı, yer altında yaşamla ilişkilendirilen kompakt bir kafatası ve duyusal özellikler taşıyor. Araştırmacılar, fosile zarar vermeden iç anatomisini incelemek için BT taramaları ve 3B rekonstrüksiyonlar kullandı. Arjantin'den daha eski bir yılan olan Dinilysia patagonica ile karşılaştırıldığında net farklar ortaya çıktı: Tametara oyucu yaşam için inşa edilmişken, Dinilysia yüzeyde hareket etmeye ve avlanmaya daha uygun görünüyor.

Bu karşıtlık asıl noktayı oluşturuyor. Farklı yılan soyları tek bir evrimsel yol izlemek yerine, tarihlerinin şaşırtıcı derecede erken bir döneminde farklı habitatlara uyum sağladı — deniz ve karasal çökellerden gelen diğer fosiller de, grubun aynı anda birçok yöne yayıldığı bir tabloyu tamamlıyor. Uzun, bacaksız gövde planı, kafatası ve duyular işe uyduğu sürece yer altında, ormanlarda ve suda çalışacak kadar esnekti.

Bulgular, bilim insanlarının omurgalılar tarihinin en başarılı vücut tasarımlarından birinin kökenine bakışını yeniden şekillendiriyor. Günümüzde yılanlar neredeyse her yerde yaşıyor; bu çalışma, bunu mümkün kılan ekolojik çok yönlülüğün daha en başından var olduğunu düşündürüyor.

Kaynaklar