ai-job-search adlı bir depo, bugünün trend verilerine göre GitHub'da tek günde yaklaşık 1.400 yıldız topladı — son zamanlarda ajan altyapısının egemen olduğu bir sayfada üst sıralara çıkmaya yetecek kadar.
İlginç olan kod değil. İlginç olan, bu sayının neyi ölçtüğü. İş başvurularını otomatikleştiren bir proje, belirli bir gün çoğu geliştirici aracından daha iyi performans gösteriyorsa, hedef kitle yalnızca geliştiriciler değildir. İşe ihtiyacı olan ve düzgün başvuru yapmanın artık yazılıma devredilmesi gereken bir görev olduğu sonucuna varan insanlardır.
Bu sonuç rasyonel ve sorun da tam bu. Büyük bir şirkette tek bir ilan artık rutin olarak yüzlerce ya da binlerce başvuru alıyor. Önce filtreler geliyor — anahtar kelime eşleştirme, asgari yıl, diploma şartları — ve insanlar, gelirlerse, çok daha sonra geliyor. Bu koşullarda özenle yazılmış tek bir ön yazının beklenen getirisi sıfıra yaklaşırken başvurunun maliyeti yarım saatte kalıyor. Hacim, işçiliği yeniyor; elle hacimle yapılabilen her şey bir betikle daha büyük hacimde yapılabilir.
Bu ajanların mekaniği dikkat çekici değil, zaten bu yüzden durmadan türüyorlar: ilan sitelerini kazı, unvan ve teknoloji yığınına göre filtrele, CV'yi ilanın kendi sözlüğüne göre uyarla, form alanlarını doldur, bazen gönder. İlginç mühendislik ajanda değil. Ajanın hayatta kalmak zorunda olduğu karşı önlemlerde: CAPTCHA'lar, hız sınırları, oturum parmak izi ve büyük platformların çoğunda otomatik gönderimi açıkça yasaklayan kullanım koşulları.
Son nokta genellikle gördüğünden fazla dikkati hak ediyor. Bu araçların yaptıklarının önemli bir kısmı, üzerinde çalıştıkları sitelerin koşullarına aykırı. Bunları çalıştıranlar genel olarak kimseyi dolandırmaya çalışmıyor; görülmeye çalışıyorlar. Ama toplu başvuru gönderen bir ajan, platform düzeyinde spam'den ayırt edilemez ve platformlar bunu böyle ele almakta haklı.
Ardından gelen silahlanma yarışı otomasyonun her köşesinden tanıdık. İşverenler sinyali geri kazanmak için değerlendirmeler, evde yapılan görevler ve kayıtlı mülakatlar ekliyor. Adaylar değerlendirmeleri otomatikleştiriyor. İşverenler yapay zekâ tespiti ekliyor. Adaylar tespitin neyi sevmediğini öğreniyor. Her tur süreci daha uzun ve dürüst çoğunluk için daha çekilmez hale getiriyor — ajanı olmayan aday ve daha iyi araçlara bütçesi olmayan işe alım uzmanı için.
Rahatsız edici iktisat altta yatıyor. Başvuru marjinal maliyette bedavaysa, başvurular hiçbir anlam taşımayana kadar şişer ve eleme yükü tümüyle işverene kayar; onlar da önkoşulları yükselterek yanıt verir. Giriş seviyesi sıkışmasının akla yatkın nedenlerinden biri budur: bir zamanlar istekli olmayı isteyen alt kademe roller artık portfolyo, referans ya da üç yıl deneyim istiyor, tam da başvuru havuzu artık okunamadığı için.
Bunun meşru bir versiyonu var ve spam değil. İlanı okuyup size dürüstçe uyup uymadığınızı söyleyen, size özel bir mektup taslaklaştıran ve onayınız için duran bir ajan bir araştırma asistanıdır. Boşluğa dört yüz başvuru salan bir ajan ise işe alım hattına yönelik bir hizmet engelleme saldırısıdır ve size işi getirmez — işe alım uzmanları birbirleriyle konuşur ve her yere aynı anda ulaşan bir CV, adaydan önce bir itibar edinir.
Ayırt edici işaret, aracın sizin dikkatiniz için mi yoksa platformun işlem hacmi için mi optimize edildiğidir. Yıldız sayıları ikisini ayırmaz; bu yüzden trend olan bir depo yazılım kalitesi hakkında değil, işgücü piyasası hakkında bir sinyaldir.
İzlenmesi gerekenler: büyük ilan platformlarının yanıt olarak doğrulamayı sıkılaştırıp sıkılaştırmayacağı; ajanla üretilmiş CV'lerin içeriğe göre değil kaynağa göre filtrelenmeye başlayıp başlamayacağı — bu tuhaf yeni bir sınıf sistemi olurdu; ve bu araçların bir sonraki dalgasının dürüstlüğü bir özellik olarak pazarlayıp pazarlamayacağı, çünkü bu spam evresinin bittiği anlamına gelirdi.
