İlk kez geniş yankı bulan 3D baskı tabancanın arkasındaki isim Cody Wilson, bir yapay zekâ sisteminin ateşli silah tasarladığını söylüyor; haber Golem'de. İddia burada bağımsız olarak yeniden üretilmedi ve neyin, hangi araçlarla üretildiğine dair ayrıntıların kaynağı Golem'in haberi. Ama yön önemli: 2013'ten beri baskıyla üretilebilen plastik parçalar üzerinden yürüyen tartışma, bir anda üretken tasarıma taşındı.
Wilson'ın adı bu tarihten ayrılmaz. Kurduğu Defense Distributed, 2013'te Liberator'ı yayımladı: tüketici sınıfı bir yazıcıda üretilmek üzere tasarlanmış tek atımlık bir tabanca. ABD Dışişleri Bakanlığı dosyaların çevrimdışı olmasını sağladı; 2018'deki bir anlaşma kısa süreliğine yeniden yayımlanmasına izin verdi, ardından federal bir mahkeme yayını durdurdu. O olay sonrası her şeyin şablonunu kurdu: ortada bir silah değil, bir dosya var — ve dosyalar hukuk karşısında silahlar gibi davranmıyor.
Burada gerçekten yeni olan, bir makinenin CAD çizimi üretmesi fikri değil. Yeni olan, yinelemenin maliyeti. Ateşli silah tasarımı tarihsel olarak pahalıydı, çünkü doğası gereği yinelemeli: oturmayan bir parça, çevrim yapmayan bir yay, tutmayan bir hazne. Geometri önerip revize edebilen bir sistem, bu döngüyü aylarca süren atölye işinden bir öğleden sonralık isteme indirger. Üzerinde durulması gereken iddia bu ve bağımsız mühendislerin eninde sonunda test edeceği şey de bu.
Aynı zamanda yönetişim katmanının ne kadar ince olduğunu ortaya koyuyor. Büyük model sağlayıcılarının kullanım politikaları silah geliştirmeye yardımı yasaklıyor ve bu yaptırımın neredeyse tamamı olay sonrası: girişte bir sınıflandırıcı, üretim gerçekleştikten sonra bir inceleme. Tasarım niyeti için bir lisans rejimi yok, meşru bir makine mühendisliği talebini yasaklı olandan istem sınırında ayırmanın yolu yok ve modelin ne ürettiğine dair bir kayıt tutulmuyor. Politika var; denetim yok.
ABD hukuku bu boşluğa işaret ediyor. Savunma malzemelerine ilişkin teknik veriler düzenlemeye tabi bir ihracat sayılıyor ve silah tasarım dosyalarının dağıtımı tam olarak bu temelde yargıya taşındı. Evde ateşli silah üretimi ayrıca kısıtlı. Ancak ihracat kontrolü, devletten devlete belge transferi için tasarlandı; bir sohbet penceresindeki tariften tasarımı yeniden üreten bir model için değil. Bu fark, kimsenin kanunu çiğnemesine gerek kalmadan yaptırım mekanizmasını etkisiz kılıyor.
Faydalı şüphecilik 'bir model silah çizebilir mi' değil, 'kim kontrol edebilir' sorusudur. Şu anki yanıt: neredeyse kimse. Bu iddialar için bağımsız bir test tezgâhı yok, tasarımcıya kaynak bildirme zorunluluğu yok ve bir platformun neye yardım ettiğini bilmesinin yolu yok. Bunlardan biri var olana kadar bu alandaki her duyuru — Wilson'ınki dahil — içine fizik problemi iliştirilmiş bir basın bültenidir. Dürüst tutum, doğrulanmamış saymak ama aşıldığı iddia edilen eşiğin herkes için alçaldığını not etmektir.
İzlenecekler: bağımsız mühendisler sonucu yeniden üretecek mi; model veya platform hiç adlandırılacak mı; ve düzenleyiciler üretken tasarımı yeni bir kategori olarak mı ele alacak, yoksa dosya dağıtımını kovuşturmaya devam mı edecek.
