Tibet'in yüksek yaylalarından bir elektrik hattı geçirmek, hiçbir kamyonun ulaşamayacağı bir araziden geçmek anlamına gelir: neredeyse dikey yamaçlar, derin kanyonlar ve her helikopterin taşıma gücünü düşüren ince hava. Alman teknoloji sitesi Golem'in haberine göre mühendisler bu iş için çok daha eski bir fikre — helyum balonuna — dönüyor.
Teknik prensipte basittir. Ağır iletkenleri bir dağ yamacına taşıyıp vadiler boyunca sürüklemek yerine ekipler büyük helyum balonları şişirir, kabloyu yerden kaldırmak için kullanır ve bir direkten diğerine doğru serer. Kablo daha sonra gerilir ve yerine sabitlenir; balon söndürülür, toplanır ve bir sonraki açıklık için yeniden kullanılır.
Avantajları pratik görünüyor. Balonla kaldırma, hassas dağ zemininde ulaşım yolu açma ihtiyacını ortadan kaldırıyor, pahalı, hava koşullarına bağlı ve yükseklikte riskli olan helikopter uçuşlarını azaltıyor ve ekiplerin açık yamaçlarda geçirdiği süreyi kısaltabiliyor. Ayrıca geleneksel çekme ekipmanının bitki örtüsü üzerinde kablo sürüklerken yarattığı zemin tahribatını sınırlıyor.
Dağlık bölgelerde şebeke genişletmesi sürekli bir sorundur: dik arazi kilometre başına maliyeti katlar ve inşaat pencerelerini kısaltır. Bir güzergâha birkaç çok uzun ve ulaşılamaz açıklık hâkimse, daha hafif bir kaldırma yöntemi bir projeyi ekonomik olmaktan çıkarıp uygulanabilir hâle getirebilir.
Haber, yöntemin tüm mühendislik sınırlarını vermiyor; azami açıklık uzunluğu, taşıma kapasitesi ve hangi projelerin söz konusu olduğu gibi ayrıntılar bağımsız kaynaklarca doğrulanmış değil. Balon destekli hat çekme zaten yeni değil — dağlık ve ormanlık inşaatlarda yıllardır varyantları kullanılıyor — ancak hava yoğunluğunun düştüğü ve havanın hızla bozulduğu yüksek rakımda uygulamak yöntemin sınırlarını zorluyor.
Tibet örneğinin gösterdiği şey, altyapı işlerinde daha geniş bir eğilim: arazi düşmansa, kazanan hamle çoğu zaman ona daha ağır makinelerle direnmeyi bırakıp işi görebilecek en hafif aracı kullanmaktır.
