Ağustos 2026'da yayımlanan araştırmaya göre, gümüş nanopartiküller DNA'yı hassas şekilde kesebilir ve genetik parçaların geleneksel yöntemlere kıyasla beş kat daha verimli birleşmesini sağlayan daha uzun yapışkan uçlar oluşturabilir.
Bilim insanları büyük DNA dizileri bir araya getirdiğinde — gen terapileri, kanser aşıları ve üretilen terapötik proteinlerin oluşturulmasında kritik bir adım — DNA'yı belirli konumlarda kesen ve parçaları daha sonra tekrar birleştiren enzimlere güvenirler. Geleneksel restriksiyon enzimleri tarafından üretilen yapışkan uçlar genellikle kısadır, bu da parçaların yeniden birleşim verimliliğini sınırlar.
Gümüş nanopartiküller farklı bir yaklaşım benimser. Belirli kimyasal koşullar altında DNA'ya verildiğinde, nanopartiküller çift sarmalı kontrollü bir şekilde kesen reaktif oksijen türleri üretir. Sonuç, daha uzun sarkan yapışkan uçlardır — ve araştırmacılar bu uzatılmış uçların DNA parçalarının beş kat daha verimli yeniden birleşmesine olanak sağladığını buldular.
