Merkür'ün buruşuk yüzeyi kendi tarihini saklıyormuş. Yeni bir araştırmaya göre Güneş Sistemi'nin en küçük gezegeni, oluşumundan bu yana tahmin edilenden %10 ila %30 daha fazla büzülmüş olabilir — yani çapında mevcut tahminlerdeki 4–16 kilometre yerine 23 kilometreye (14,5 mil) kadar kayıp.
Alman Havacılık ve Uzay Merkezi (DLR) Uzay Araştırmaları Enstitüsü'nden Gaku Nishiyama liderliğindeki çalışma, 10 Eylül'de Geophysical Research Letters dergisinde yayımlandı. Ekip, eksik tahminin nedenini enkaz olarak açıklıyor. Merkür 4,5 milyar yıl boyunca soğuyup büzüldü; kayalık kabuğu da buna tepki olarak kırıştı ve "buruşuk" sırtlar ile fay yamaçları oluşturdu. Ancak milyarlarca yıllık çarpmalar yüzeyi pürüzlendirip bu izleri gömdü — tıpkı taze çakılın yoldaki tekerlek izlerini gizlemesi gibi.
Nishiyama'nın ekibi, büzülme izlerine dair mevcut haritaları, gezegenin tamamı için yeni yüzey pürüzlülüğü haritalarıyla birleştirdi ve ilk kez en pürüzlü bölgelerde görünür kırışıklığın en az olduğunu ortaya koydu. Daha düzgün bölgelerdeki fay yamaçları ve sırtların gerektirdiği büzülmeden yola çıkarak, pürüzlü alanların altında ne kadar büzülmenin gizlenmiş olabileceğini hesapladılar.
Düzeltme, büzülmenin gezegenin iç yapısı hakkında ipucu vermesi nedeniyle önemli. Nishiyama, "Daha fazla büzülme, Merkür'ün daha büyük bir metal çekirdeğe, metal çekirdeğe karışmış daha az silisyum gibi hafif elemente ya da daha yüksek bir başlangıç sıcaklığına sahip olabileceği anlamına gelir" dedi. Ekip, düzeltilmiş değerlerin Merkür'ün soğuma ve büzülme gözlemlerini fizik modelleriyle daha uyumlu hale getirdiğini belirtiyor.
Yeni sayı hâlâ muhafazakâr olabilir. Veriler, 2015'te sona eren NASA'nın MESSENGER görevinden geliyor ve yalnızca yaklaşık 5 kilometreden büyük yapıları güvenilir biçimde çözebiliyor. Merkür'e gönderilen yalnızca üçüncü görev olan BepiColombo, Kasım 2026'da daha yüksek çözünürlüklü taramalara başlıyor; Nishiyama da bilim ekibinde.
