Holografik ilke — herhangi bir uzay bölgesinin bilgi içeriğinin tamamının sınırlar yüzeyindeki ölçümlerle tam olarak tanımlanabileceği fikri — birçok fizikçinin son 30 yılda teorik fizikteki en derin teklif olarak değerlendirdiği bir konuma yükseliyor.

İlke, Jacob Bekenstein ve Stephen Hawking'in bir kara deliğin entropisinin hacmiyle değil yüzey alanıyla orantılı olarak büyüdüğünü hesapladığı 1970'lere kadar uzanıyor — bu sonuç sezgiye meydan okuyordu. Stanford'dan Leonard Susskind daha sonra bir kara deliğin kelimenin tam anlamıyla bir hologram olduğunu, içerdeki her şeyin dışarıdan gözlemlenebildiğini önerdi.

Bunu spekülatif olmaktan neredeyse matematiksel bir gerçeğe yükselten atılım, AdS/CFT eşdeğerliğiyle geldi — 1990'ların sonundan itibaren yayımlanan üç temel makale, yerçekimi olan bir evrenin (anti-de Sitter uzayı), sınırındaki daha düşük boyutlu bir kuantum alan teorisine matematiksel olarak eşdeğer olduğunu gösterdi. Bu makaleler on binlerce atıf aldı ve dijital çağın en çok atıf yapılan teorik fizik çalışmaları oldu.

Çıkarımlar çarpıcı. Popüler bir yoruma göre, deneyimlediğimiz 3D dünya, bir video oyunundaki karakterler kadar yanıltıcı olurdu — görünür katıları, düz bir ekranda titreşen 2D kuantum bilgisinden kaynaklanır. "Evrende aslında olduğundan daha fazla madde olduğunu düşünmemize aldanıyoruz" diye Virginia Tech'ten Charles Cao söyledi.

Fizikçiler, bunun evrenimiz için ne anlama geldiği konusunda bölünmüş durumda. Evrenimiz, holografikliğin kanıtlandığı içe doğru eğilen AdS uzayının aksine, dışa doğru eğilimli görünüyor (de Sitter uzayı). Ancak Leonard Susskind ve iş arkadaşları, yakın zamanda de Sitter uzayı için holografik modellerde ilerleme kaydetti — bu da ilkenin bir gün her yerde geçerli olabileceğini gösteriyor.

Artık soru holografik ilkenin gerçek olup olmadığı değil, evrenimizin bu ilkenin geçerli olduğu alanlardan biri olup olmadığı.