Feynman, 1948'de yayımladığı yol integrali formülasyonunda bir kuantum sisteminin başlangıç durumundan bitiş durumuna nasıl evrildiğini, olası tüm yörüngeler üzerinden toplam alarak açıkladı. Yaklaşım kuantum alan kuramı, kozmoloji ve yoğun madde fiziğinin temel taşı hâline geldi; ancak formülasyonun iki temel postülatı laboratuvarda hiç doğrudan sınanmamıştı.
Guangzhou'daki South China Normal University ekibi bunu yaptı. Science Advances dergisinde yayımlanan çalışmada araştırmacılar, optik bir sistemde tek fotonların izlediği 1,4 milyondan fazla olası yolun olasılık genliğini ölçtüklerini bildirdi. Ekip, A başlangıç noktası ile B bitiş noktası arasındaki bölgeyi bir ızgaraya böldü, komşu noktaları doğru parçalarıyla birleştirdi ve her parça için propagatörü ölçtü.
Birinci postülat — kuantum parçacığının tek bir yörünge izlemediği, olası her yolun katkıda bulunduğu — ortalama mutlak yüzde hatası %4,45 ve %94,9 uyumla doğrulandı. İkinci postülat — tüm yolların eşit büyüklükte genliğe sahip olduğu ve yalnızca klasik etkiyle belirlenen bir fazla ayrıldığı — %94,7 uyumla teyit edildi.
Çalışmanın ilk yazarı Yong-Li Wen'e göre en büyük zorluk, milyonlarca yol genliğini yeniden kurabilecek doğruluğa ulaşmaktı: tek tek propagatör ölçümlerindeki küçük hatalar çarpımsal olarak birikip faz uyumunu bozarak dağılımı neredeyse rastgele hâle getiriyordu. Ekip sinyal yükseltme, özel yüksek hassasiyetli görüntüleme, referans ışınla gerçek zamanlı normalizasyon ve nanometre ölçeğinde mekanik kararlılıkla tek foton propagatör uyumunu %87,6'dan %98,5'e çıkardı.
Grup lideri Shi-Liang Zhu, sonucun kuantum yollarının "salt matematiksel kurgular değil, fiziksel gerçekliği yansıttığı" görüşünü desteklediğini söylüyor. Yöntem dekoherans, kuantumdan klasik fiziğe geçiş, dolaşık geçmişler ve birden çok uzay-zaman noktasında belirsiz nedensel düzen gibi alanlara; daha ileride ise etkileşimli sistemlerde ve eğri uzay-zamanlarda hassas propagatör ölçümlerine genişletilebilir.
