Heise'nin haberine göre Avrupalı hükümetler ve savunma şirketleri, şu an bağımlı oldukları ABD askeri teknolojisine alternatiflerin peşine düştü; bu değişiklik, onlarca yıllık ABD bağımlılığını artık bir ittifakın doğal sonucu değil, yönetilmesi gereken bir risk olarak görüyor.
Bağımlılık hem donanım hem de yazılıma uzanıyor: mühimmat ve fırlatma sistemleri, sensörler, iletişim ve uydu bağlantıları, bunların arkasındaki hedefleme ve istihbarat hizmetleri. Herhangi bir Avrupa ordusu ABD ekipmanı satın alabilir; bugünkü arayışın ortaya koyduğu stratejik soru, tedarikçinin öncelikleriyle alıcınınkiler ayrıldığında ne olduğudur.
İki güç hareketi besliyor. Avrupa başkentleri son iki yıldır ihaleleri kıta üreticilerine ve stoklara kaydırıyor ve ABD yeteneklerine erişimin koşullu tartışıldığı her tartışmada bu harcamanın siyasi gerekçesi büyüyor.
Pratik engel ise alternatiflerin sertifikasyonunun on yıl sürmesi. Radar, itiş ve güvenli iletişim bir fuarda değiştirilemez; bunlar kendileri yıllarca teslim sırası olan platformların içinde sertifikalanır. Bu da işi ani bir geçiş değil, kademeli bir ikame programı yapıyor - ve Avrupa savunma sanayii için nadir bir pazarlık gücü anı.




