Pseudogap, kırk yıldır yüksek sıcaklık süperiletkenliğinin çözülmeyen düğümü. Bir bakır oksit seramiği geçiş sıcaklığına doğru soğutun ve o sıcaklığın üstünde bazı elektronlar normal bir metalin elektronları gibi davranmayı bırakır: enerji tayfında, hiçbir süperiletkenlikle açıklanamayacak bir boşluk açılır. İki açıklama yarışıyordu. Ya elektronlar çoktan Cooper çiftleri hâlinde eşleşmişti ve yalnızca topluca hareket etmeyi başaramıyordu, ya da yük yoğunluğu dalgaları gibi yerel bir düzen türü bu boşluğu elektronik durumlardan oyup çıkarıyordu.

Şimdi Science'ta yayımlanan bir makale, kesin biçimde ilk açıklamanın yanında duruyor. Utrecht Üniversitesi'nden Ingmar Swart ile Leiden'dan Milan P. Allan'ın yönetiminde, Münih'teki ortaklarıyla birlikte çalışan Jiasen Niu ve ekibi, yerel bir atış gürültüsü mikroskobu kurdu: bir eklemden geçen ortalama akımı ölçmek yerine onun dalgalanmalarını dinliyorlar, çünkü bu dalgalanmalar elektronların çift olarak gelip gelmediğinin izini taşıyor. En iyi incelenmiş kupratlardan biri olan Bi2Sr2CaCu2O8+δ'ya yöneltilen cihaz, pseudogap enerjisinin elektron eşleşmesinin başladığı enerjiyle çakıştığını ve bu enerjinin uzamda heterojen olduğunu, numune boyunca 70 mili-elektron volta kadar çıktığını buldu. Makalenin özetinde düz bir dille söylenen sonuç şu: veriler, pseudogap'in saf bir yerel düzen kaynaklı olduğu ihtimalini dışlıyor.

"Pseudogap, eksik elektronların olgusudur," dedi Allan Ars Technica'ya; geçiş sıcaklığının üstünde elektronik durumlardan tayfsal ağırlığın çekilip alındığı bir hâli tarif ediyordu. Bu yeniden çerçeveleme, muhasebeden daha önemli. Eğer çiftler, malzemenin süperiletken olduğu sıcaklığın çok üstünde oluşuyorsa, kupratların eksiği eşleşme değildir. Eksik olan faz koheransıdır: çiftler vardır ama aynı adımda yürümezler; ancak yürüdüklerinde direnç ortadan kalkar. Bu okumaya göre bu malzemelerde süperiletkenlik iki aşamalı bir süreçtir — önce eşleş, sonra eşzamanla — ve geçiş sıcaklığını sınırlayan ikinci aşamadır.

Bu, alanın bugüne kadar çoğunlukla sürdürdüğü araştırma programından farklı bir program. Yıllarca oda sıcaklığında süperiletken arayışının örtük hedefi daha güçlü eşleşmeydi: daha yoğun, daha sıkı bağlı Cooper çiftleri. Bu sonuç, bir malzemenin elektronlarını sağlam biçimde eşleştirip yine de kötü süperiletkenlik yapabileceğini söylüyor. Kaldıraç faz sertliğinde: çiftlerin yerel olarak dalgalanmak yerine tüm numune boyunca birbirine kenetlenmesini sağlayan şeyde. Pratikte bu, malzeme avcılarına neyi ölçeceklerini ve neyi optimize edeceklerini söylüyor; kuramcılara ise alanın bugüne dek sahip olduğundan daha keskin bir kısıt veriyor.

İddia güçlü, dolayısıyla çekinceler de aynı ağırlığı hak ediyor. Bu, kuprat ailesinin tek bir bileşiği ve grubun kendi kurmak zorunda olduğu bir cihazla ölçülmüş; sonuç bu hafta Science'a ulaşmadan önce iki yıl boyunca ön baskı olarak dolaştı — bu kadar teknik olarak zorlu bir ölçüm için normal, bu kadar kesin bir iddia için ise sıra dışı. Ve daha derin sorun el değmeden duruyor: hâlâ bir kupratın geçiş sıcaklığını ilk ilkelerden öngören bir kuram yok. Koheransın darboğaz olduğunu bilmek arayışı daraltıyor, ama henüz bir tarif vermiyor.

Science, makaleyi "The power of noise" (Gürültünün gücü) başlıklı bir Perspektif yazısıyla birlikte yayımladı; çoğu deneyin dışlamak için kurulduğu şeyi ölçerek elde edilen bir sonuç için yerinde bir başlık. Sinyal, gürültünün ta kendisiydi. Söylediği şu: yüksek sıcaklık süperiletkenindeki elektronlar hiçbir zaman sorun değildi — sorun zamanlamalarıydı.