Hindistan'ın yarı iletken hedeflerinin bir donanım sorunu var: ülkede henüz en ileri teknoloji fabrikası yok ve bir tane kurmak, tek bir ulusal bütçenin tek hamlede makul biçimde kaldırabileceğinden pahalı. Bharat Semi'nin cevabı galiba şu: buna ihtiyacı yok. Fabless girişim, yapay zekâ yetenekli sensörler için küresel pazara yönelirken 24 milyon dolarlık tohum yatırım turu kapattı; TechCrunch 15 Kasım'da duyurdu.
Bu, tohum turu için büyük bir çek ve bir sensör şirketi için çok belirli bir bahis satın alıyor. Sensörler, hesaplama yığınının en ileri üretim teknolojisine en az ihtiyaç duyan, sistem düzeyinde tasarımın ise en değerli olduğu kısmı. Modern bir sensör çipi karışık sinyalli: küçücük analog ön uçlar, veri dönüştürücüler, küçük bir dijital çekirdek ve çoğu zaman üstünde bir MEMS elemanı — ve bunun büyük bölümü olgun üretim düğümlerine rahatça sığar. Zor kısımlar 2 nanometrelik transistörler çizmek değil; paketleme, kalibrasyon ve on yıl boyunca güvenilirliği kanıtlamak.
Bu ayrım, çip sanayisini tasarım tarafından inşa eden bir ülke için önemli. Hindistan'ın politika seti sermaye yoğun uca odaklandı: India Semiconductor Mission, Gucerat ve Assam'daki montaj-test tesisleri, Tata'nın Dholera'da PSMC ile kurduğu fabrika girişimi. Bunların seri üretime geçmesi yıllar alacak. Fabless bir tasarım evinin ilk ürününü çıkarmak için bunların hiçbirine ihtiyacı yok; yurt dışında döküm erişimi, EDA araçları ve mühendis gerekiyor — Hindistan dünyanın çip tasarımcılarının yaklaşık beşte birini sağlıyor. Marvell'in bu yaz açıkladığı 250 milyon dolarlık Hindistan yatırımı, bu kadronun ne kadar derin olduğunun hatırlatmasıydı.
Yapay zekâ boyutu, Bharat Semi'nin farklılaşmak zorunda olduğu yer. Sıradan bir sıcaklık ya da görüntü sensörü acımasız, düşük marjlı bir iş: Bosch, STMicroelectronics, Infineon, Sony ve on yıldır fiyatları aşağı çeken bir Çinli tedarikçi kalabalığı. Riski sermaye değerlemesiyle karşılayan tez başka: algılama elemanının yanına küçük bir çıkarım motoru koymak; böylece çip ham veri değil anlam taşısın — daha az bant genişliği, daha az gecikme, daha az güç ve müşteriye emtia fiyatının üstünde ödeme yapması için bir sebep.
Bu hikâye iyi yazılıyor ve gerçekten zor uygulanıyor. Otomotiv ve sanayi alıcıları bileşenleri iki ile dört yıl arasında nitelendiriyor ve hiçbir girişimin henüz sahip olmadığı güvenilirlik verisi istiyor. 24 milyon dolarlık bir tur bir ekibi ve olgun bir düğümde bir ya da iki tape-out'u finanse eder; aynı anda bir ürün hattını, ilk silikon yanlış geldiğinde yapılacak ikinci turu ve küresel bir satış organizasyonunu finanse etmez. Bu kategorideki her fabless girişim aynı duvara çarpıyor ve çoğu ilk silikon ile ilk tasarım kazanımı arasında çarpıyor.
Turun satın aldığı şey zaman ve inandırıcılık: bir döküm ortağının adını koymaya, tape-out yapmaya ve bunun bir çip şirketine mi yoksa bir sunuma mı dönüşeceğini belirleyen nitelendirme görüşmelerine başlamaya yetecek kadar. Hindistan için sembolik değer ayrı ve gerçek: bir sensör girişimi, ülkenin çip üretip üretemeyeceğini test etmenin bir fabrikadan çok daha ucuz ve çok daha hızlı yolu.
İzlenecekler: ilk silikon ve hangi üretim düğümünde çıktığı; adı açıklanmış bir döküm ve paketleme ortağı; otomotiv veya sanayi algılamada adı açıklanmış ilk müşteri. Bunlar var olana kadar 24 milyon dolar bir ürünün kanıtı değil, niyet beyanı.




