Anketin bulgusu
TechCrunch, yapay zekâ araçlarını kullanan ekipleri yöneten herkese tanıdık gelecek bir tezle yeni bir anketi aktarıyor: verimlilik vaat ediliyor, baş ağrısı teslim ediliyor. Ankete göre yöneticiler kendilerine söylenen kazanımları göremiyor.
Neyin kastedildiğini netleştirmek gerek. Bu, yapay zekâ araçlarının işe yaramadığı anlamına gelmiyor. Kazançların ve maliyetlerin farklı insanlara düştüğü anlamına geliyor — maliyeti üstlenenler ise kadro bütçesini elinde tutanlar.
Üretim ucuzladı, doğrulama ucuzlamadı
Bilgi işinin ekonomisi boru hattının tam olarak tek bir noktasında değişti. Bir ilk taslak üretmek — bir rapor, bir fonksiyon, bir hukuki özet, bir pazarlama e-postası — saatlerden saniyelere indi. O noktanın altındaki hiçbir şey hızlanmadı.
Taslağın hâlâ okunması, kontrol edilmesi, düzeltilmesi ve sahiplenilmesi gerekiyor. Bu iş paralelleşmiyor, toplu hâlde yapılamıyor ve taslak sayısıyla doğrusal büyüyor. Yani bir ekip yapay zekâyı ne kadar çok benimserse, yöneticisinin haftasının o kadarı incelemeye gidiyor.
Bu yazılımda yeni bir gözlem değil — oradaki en eski gözlem. Kod incelemesi, kimse bir modeli kod tabanına doğrultmadan önce de darboğazdı ve tarihteki her "10 kat geliştirici" iddiası, sessizce sonsuz kapasiteli bir inceleyici varsaydı. Yeni olan, darboğazın mühendislikten kaçıp pazarlama, hukuk, finans ve desteğe taşınması; oralarda ne inceleme kültürü ne de aracı var.
Yöneticilerin gerçekten üstlendiği üç şey
Doğrulama borcu. Bitmiş görünen çıktıyı kontrol etmek, dağınık görünen çıktıyı kontrol etmekten daha pahalıdır; çünkü inceleyicinin dikkatini aktif olarak toplamak gerekir. Kendinden emin, düzgün biçimlendirilmiş, ince ama yanlış iş en kötü durumdur ve modellerin tam olarak ürettiği şey budur.
Ölçülemeyen başlangıç çizgisi. Görev eskiden ne kadara mal oluyordu bilmeden verimlilik kazancı iddia edilemez. Çoğu kurum bunu hiç ölçmedi; dolayısıyla her yapay zekâ yaygınlaştırması artık bir hisse göre değerlendiriliyor.
Sahiplik belirsizliği. Bir insan ve bir model bir belgeyi birlikte yazdığında hesap verebilirlik temiz biçimde bölünmüyor. Yöneticiler, yazmadıkları, tam olarak yeniden kuramadıkları ve bir toplantıda savunamayacakları işin sahibi oluveriyor.
Asıl önemli kısım "şimdilik"
Başlık doğru biçimde kayıt düşüyor. Araçlar, incelemeyi pahalı yapan şeylerde iyileşiyor — kaynak gösterme, belirsizliği işaretleme, belge yerine diff üretme. Geride kalan organizasyonel taraf: kimse belirli bir yapay zekâ destekli görevin ne kadar inceleme süresi tüketmesine izin verildiğine karar vermedi, o yüzden hepsini tüketiyor.
Pratik çözüm gösterişsiz. İnceleme saatlerini, derleme süresini bütçelediğiniz gibi açıkça bütçeleyin. Yapay zekâyı doğrulaması ucuz ve otomatik olan işlerde tercih edin: derlenip testleri geçen kod, makul satır sayısı döndüren SQL, sağlaması belli dönüşümler. Ve çıktı hacmini değil, yeniden yapılan iş oranını ölçün: önemli olan sayı, üretilen işin ne kadarının yeniden yapıldığı ve bunu kimin yaptığı.
Bunların hiçbiri yeni yazılım gerektirmiyor. Darboğazın yer değiştirdiğini ve o darboğazın yanında duran kişinin bir insan olduğunu kabul etmeyi gerektiriyor.
