Son iki yıldır bir yapay zekâ veri merkezi inşa etmenin en zor kısmı çipler ya da soğutma değil. Komşular oldu.
Yerel muhalefet; elektrik fiyatları, su tüketimi, arazi kullanımı ve gece gündüz çalışan soğutma sistemlerinin gürültüsü etrafındaki kaygılarla ABD ve Avrupa'da projeleri yavaşlattı ya da durdurdu. Bu kavgaların çoğunda tek bir ayrıntı kilit noktaya dönüştü: geliştiricilerin, bir projenin gerçekte ne içerdiğini açıklamadan önce sakinlerden, yerel yetkililerden ve bazen bütün belediye meclislerinden imzalamalarını istediği gizlilik sözleşmeleri.
Eleştirmenlere göre bu sözleşmeler, önemli olan sayıları — talep edilen megavatları, milyonlarca litrelik suyu, onlarca yıllık vergi muafiyetlerini — izinler çoktan alındıktan sonrasına kadar kamuoyundan gizliyor. İmzalayan topluluklar, bir projenin ölçeğini ancak inşaat başladıktan sonra öğrendiklerini anlattı. Karşıtlar gizliliğin kendisini bir argüman olarak kullandı: koşullar iyiyse neden saklanıyor?
TechCrunch'ın haberine göre sektörün bir bölümü şimdi tam tersi bir stratejiyi deniyor: sözleşmelerden vazgeçip ayrıntıları yayımlamak, projelerin onaylanmasını sağlayacak kadar güveni yeniden inşa edebilir mi?
Bahis açık. Gizlilik, muhalefetin en düzenleyici şikâyeti hâline geldi ve düzeltilmesi en ucuz şikâyet bu. Oylamadan önce öngörülen güç talebini ve su kullanımını açıklamak bir veri merkezini sevilen bir şey yapmaz; ama topluluğun karanlıkta bırakıldığı suçlamasını ortadan kaldırır ve tartışmayı, geliştiricinin en azından savunabileceği işler, vergi geliri ve şebeke yatırımları gibi zemine taşır.
İşe yarayıp yaramayacağı ise başka bir mesele. Şeffaflık, sayılarla aynı anda geliyor ve o sayılar çoğu zaman büyük: tek bir hiper ölçekli kampüs, orta büyüklükte bir şehrin tükettiği kadar elektrik çekebiliyor ve Senato daha önce böyle bir tesisin gerçekte kaç kalıcı iş getirdiğini sorgulamıştı. Yıllarca gizlilik sözleşmesi dayatan geliştiriciler, topluluklara saklamayı beklemeyi öğretti; ani bir açıklık, uygulama değişikliğinden çok bir halkla ilişkiler hamlesi gibi okunabilir.
Yapay zekâ sektörü için risk yapısal. Hesaplama kapasitesi inşası, laboratuvarların yapmak istediği neredeyse her şeyin önündeki darboğaz ve engellenen her proje kapasiteyi — ve onun güç talebini — başka bir yere itiyor. Gizlilik sözleşmelerini bırakmak muhalefetin bir kısmını bile müzakereye çevirebilirse, sektörün bunu denemek için bir teşviki var. Sayılar durumu daha da kötüleştirirse, deney sessizce rafa kaldırılır.
