Yapay zekâ kodlama demoları genellikle birer satış sunumudur: tek bir cümleden çalışan bir uygulamanın doğuşunu izleyin. Wired'ın denemesi bunun tersini yapıyor. Muhabir, Google'ın yapay zekâ oyun alanıyla berbat oyunlar yapmayı hedefliyor ve sonuç oyun tasarımından çok araçlar hakkında konuşuyor.
Böyle bir denemenin ilk ortaya çıkardığı şey, üretimin döngüden neyi çıkardığı. Elle yapılan en basit oyun bile düzinelerce küçük kararı zorunlu kılar — çarpışma, puanlama, durumlar, yeniden başlatma — ve her biri yapana bir şey öğretir. Makine saniyeler içinde oynanabilir bir taslak çıkardığında bu kararlar yine alınır, ama sessizce, yapanın hiçbir zaman tümüyle incelemediği bir sistemin içinde.
İkincisi zevk kalibrasyonu. Anında gelen çıktı, anında atılmayı davet eder. Yineleme hızı muhakemeyi keskinleştirebileceği gibi, onu bir kumar makinesine de dönüştürebilir: kolu çek, sonuca bak, tekrar çek. Bilerek kötü oyun hedeflemek bunu test etmenin alışılmadık derecede dürüst bir yolu, çünkü çıktının iyi olduğunu varsayma baskısını ortadan kaldırıyor.
Üçüncüsü 'bitti' tanımı. Çalışan üretilmiş bir oyun, bitmiş bir oyun değildir. 'Açılıyor' ile 'birinin zamanına değer' arasındaki fark, tam olarak yapay zekâ destekli üretimin insana bıraktığı boşluktur — bu da kimin ürettiğine bağlı olarak ya işin özü ya da asıl sorunudur.
Deneme, platformun kendisi hakkında da bir işaret: Google bu üretim ortamlarını hobi kullanıcılarına ve deneycilere pazarlıyor; pratikte nasıl davrandığına dair birinci elden anlatımlar, lansman günü demolarından daha faydalı.
Oyunlar ve oyun alanının gerçekte nasıl davrandığı dahil, Wired'ın tam yazısı orijinal makalede.
