Paris yakınlarında büyük bir megalitik mezara gömülü 132 kişinin genetik çalışması, Taş Devri'nde dramatik bir nüfus çöküşü ve yer değişiminin kanıtlarını ortaya çıkardı — onlarca yıldır arkeologları şaşırtan bir gizemi çözüyor.
Nature Ecology & Evolution dergisinde yayımlanan çalışma, Paris'in yaklaşık 50 kilometre kuzeyindeki Bury yakınlarındaki mezar alanının, MÖ 3000 civarında büyük bir nüfus düşüşüyle ayrılan iki ayrı dönemde kullanıldığını gösteriyor. Çöküşten önce ve sonra gömülen insanlar genetik olarak akraba değildi.
"İki dönem arasında net bir genetik kırılma görüyoruz," dedi Kopenhag Üniversitesi'nden baş yazar Frederik Valeur Seersholm. "Erken dönem grubu, kuzey Fransa ve Almanya'daki Taş Devri çiftçi popülasyonlarına benzerken, sonraki grup güney Fransa ve İber Yarımadası'na güçlü genetik bağlantılar gösteriyor."
Bir Hastalık ve Çevresel Stres Krizi
Araştırmacılar, kemiklerde korunan tüm genetik materyali incelemek için gelişmiş DNA teknikleri kullandı. Yersinia pestis (veba) ve Borrelia recurrentis (bit kaynaklı tekrarlayan ateş) dahil olmak üzere çeşitli patojenlerin izlerini buldular.
İskelet kalıntıları, özellikle çocuklar ve gençler arasında olağanüstü yüksek ölüm oranına işaret ediyor — felaketin klasik demografik imzası.
Megalitler Neden Durdu
Bulgu, nihayet megalitik mezarların ve diğer devasa taş anıtların inşasının neden yaklaşık aynı dönemde Avrupa'da sona erdiğini açıklayabilir. "Bu anıtsal yapıların sonunun, onları inşa eden nüfusun ortadan kaybolmasıyla aynı zamana denk geldiğini görüyoruz."
